دید موسی یکشبانی را به راه     کاو همی گفت:«ای خدا و ای اله

تو کجایی تا شوم من چاکرت     چارقت  دوزم ،  کنم  شانه  سرت

دستکت بوسم، بمالم پایکت      وقت  خواب  آید ، بروم  جایکت

ای فدای تو همه بز های من      ای یه یادت هی هی و هی های من»

زین نمط بیهوده میگفت آن شبان
                                      گفت موسی:«باکی استت  ای  فلان؟»

گفت:«با آن کس که ما را آفرید    این زمین و  چرخ  از  او  آمد  پدید»

گفت موسی:«های ،خیره سر شدی 
                                       خود  مسلمان  ناشده   کافر   شدی 

این چه ژاژ است چه کفر است و فشار
                                       پنبه ای  اندر  دهان  خود  فشار 

چارق و پاتابه لایق مر تو راست   آفتابی را چنین ها کی روا  است

گر نبندی زین سخن تو خلق را     آتشی   آید   بسوزد   خلق   را»

گفت:«ای موسی،دهانم دوختی    وز  پشیمانی  تو  جانم  سوختی»

جامه را بدرید و آهی کرد تفت     سر  نهاد  اندر  بیابان  و  برفت

وحی آمد سوی موسی از خدا      بنده ی  ما  را  ز ما  کردی  جدا 

تو  برای  وصل  کردن  آمدی      نی  برای  فصل   کردن   آمدی

هر کسی را سیرتی بنهاده ام        هر کسی  را  اصطلاحی  داده  ام

چون که موسی این عتاب از حق شنید
                                        در  بیابان  در  پی  چوبان  دوید

عاقبت دریافت اورا بدید             گفت: مژده ده که دستوری رسید

هیچ آدابی و تربتی مجو             هرچه می خواهد دل تنگت  بگو

                                                                 "مثنوی معنوی"
                                 
                 تنتون سالم امید در دلهاتون خوشبختی تو زندگیتون
    
                   
                                 
                       

                        
                        

  • ---- ----- برچسب ها: موسی و شبان-هرچه دل تنگت میخواهد بگو --عبرت آموز-حکیمانه،